Abdurrahman İbnu Ebi Leyla

Abdurrahman ibnu Ebi Leyla (Radıyallahu anh) naklediyor ki, • Ali Radıyallahu Anh'yi dinledim, demişti ki: - "Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)'ın yanında ben, Abbas, Fatıma ve Zeyd İbnu Harise toplanmıştık. Ben şunu söyledim: - "Ey Allah'ın Resulü, Aziz ve Celil olan Allah'ın kitabında zikri geçen şu humustaki hakkımızın taksimine beni vazifelendirseniz de hayatınızda bu işi ben bir yapsam! Ta ki sonradan kimse bu hususta bizimle ihtilafa düşmese!" Ali Radıyallahu Anh devamla der ki: - "Resulullah bu isteğimi yerine getirdi. Hayatı boyunca ben taksim ettim. Sonra buna, Hazreti Ebu Bekir de beni vazifelendirdi. Aynı iş, Hazreti Ömer Radıyallahu Anh devrinin son senesine kadar bende devam etti. O yıl (fetihlerden dolayı) bol mal gelmişti. Bizim hakkımızı yine ayırdı ve bana gönderdi. Ben: - "Bu sene ihtiyacımız yok, Müslümanların ihtiyacı var, onlara ver!" dedim. O da bu hisseyi Müslümanlara dağıttı. Artık, Hazreti Ömer Radıyallahu Anh'den sonra kimse beni bu işe çağırmadı. (Zaten o sene) Hazreti Ömer'in yanından çıktıktan sonra Abbas Radıyallahu Anh'a rastladığımda (hayıflanarak) bana: - "Ey Ali, dün bize öyle bir şeyi haram ettin ki, bundan sonra artık kimse bunu bize vermez!" demişti. (Meğer ne kadar doğru söylemişmiş. Dediği aynen çıktı), O ne dahi insan imiş!"