Ebu Said

Ebu Said (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) taksimden önce ganimetin satılmasını yasakladı."

Ebu Saîd (radıyallahu anh) anlatıyor: Mü'minin rüyası, nübüvvetin kırk altı cüzünden bir cüzdür.

Ebu Said (radıyallahu anh) anlatıyor; Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) şöyle buyurdu: - "En sadık rüya seher vakitlerinde görülen rüyadır."

• Hazreti Ebû Said nakediyor ki, ▪ Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) şöyle buyurmuştur: "Halka teşekkürde bulunmayan Allah'a da şükretmez."

Hz. Ebu Said (Radıyallahu Anh) naklediyor ki; Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)'e: - "Ey Allah'ın Resulü! İnsanların en efdali kimdir?" diye soruldu. Şu cevabı verdi: - "Allah yolunda malıyla canıyla cihad eden mü'min kişi!" "Sonra kim?" diye tekrar soruldu. Bu sefer: - "Tenhalardan bir tenhaya Allah korkusuyla çekilip, insanları şerrinden bırakan kimsedir." diye cevap verdi.

Hz. Ebu Said (Radıyallahu Anh) naklediyor ki; • Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) bir gün şöyle dedi: - "Kim Rabb olarak Allah'tan, din olarak İslam'dan, peygamber olarak Muhammed'den razı ise ona cennet vacib olmuştur." Bu söz hayretime gitti ve: - "Ey Allah'ın Resulü, bir kere daha tekrar eder misiniz?" dedim. Aynen tekrar etti ve arkadan da şunu söyledi. "Bir başka şey daha var ki, Allah, onun sebebiyle, kulun cennetteki makamını yüz derece yüceltir. Bu derecelerden ikisi arasındaki uzaklık sema ile arz arasındaki mesafe gibidir." Ben: - "Öyleyse bu nedir?" dedim. Şu cevabı verdi: - "Allah yolunda cihad, Allah yolunda cihad, Allah yolunda cihad."

Ebu Sâid (Radıyallahu Anh) anlatıyor: - "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm Alkame İbnu Mücezzez'i (Radıyallahu Anh), benim de içinde bulunduğum bir askerî birliğin başında savaşa gönderdi. Kumandan gazvesinin başına geçince veya yolda belli bir yere varınca, askerlerden bir grup, kendisinden (ayrı gitmek) hususunda izin istedi. Onlara izin verdi. Başlarına Abdullah İbnu Huzâfe İbnu Kays es-Sehmî'yi sorumlu tayin etti. Ben onunla savaşanlar içerisinde idim. Yolun bir yerine gelmiştik, (mola sırasında) askerlerden bazıları ısınmak veya üzerinde (yemek) yapmak maksadıyla bir ateş yaktılar. Komutanımız Abdullah -ki şakacı birisiydi- - "sizin üzerinizde itaat edilmek ve sözü dinlenmek hakkım yok mu?" diye sordu. Askerler: - "Elbette var!" dediler. - "Öyleyse, dedi ne emredersem yapacaksınız değil mi?" Askerler yine: - "Elbette!" dediler. Bunun üzerine komutan: - "Şu halde size, şu ateşe atılmayı emrediyorum" dedi. Askerlerin bir kısmı kalkıp emri yerine getirmeye hazırlandılar. Abdullah, onların ateşe atılacaklarına inanınca: - "Kendinizi tutun, ben size şaka yapmıştım" dedi. Medine'ye dönünce, bu hadiseyi Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a anlattılar. Efendimiz şöyle buyurdular: - "Onlardan (yani başınızdakilerden) kim size Allah'a isyanı emrederse ona itaat etmeyin."