Ebû Hüreyre (radıyallâhu anh) anlatıyor;

Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) şöyle buyurmuştur:

- "Merhamet, ancak şakî'nin (ebedi hüsrana uğrayanın) kalbinden çıkarılabilir."

Tirmizi, Birr 16, (1924), Ebu Davud, Edeb 66, (4942)

Burada, Resûlullah (aleyhissalâtü vesselâm) mahlûkata karşı merhamet ve şefkat hissini ancak, şakî kimsenin kaybedeceğini ifade buyuruyor. Şakî, ebedi hüsrana uğrayan, uhrevî saadetini kaybedendir. Kesin bir üslûpla: "Şakî" hükmü ancak imandan mahrum olan kimse hakkında verilebileceğine göre, burada şakî ile küfre düşen kimse kastedilmiş olmalıdır. Tîbî merhum hadisi Açıklama sadedinde der ki: "Çünkü mahlûkata karşı merhamet, kalbin bir rikkatidir. Kalbteki rikkat îmanın alâmetidir. Öyleyse kim bu rikkatten nasipsiz ise şakî'dir."

Şârihler, kişinin şefkat ve merhamet duyacağı şeyler arasında kendi nefsini de zikrederler ve en başta kendi nefsinin yer aldığını, diğerlerinden önce nefsine merhamet etmesi gerektiğini belirtirler. "Hattâ derler, şu âyete göre başkalarına götereceği şefkat ve merhamet de kendisine râci olmaktadır: إِنْ أَحْسَنتُمْ أَحْسَنتُمْ لِأَنفُسِكُمْ "İyilik ederseniz, kendinize iyilik etmiş otursunuz" (İsrâ 7)

.Bu hususta mütemmim bir Açıklama müteakip hadisin şerhinde kaydedilecektir

Ebu Hureyre